Hardhouten vlonder aan het water in Loenen

Wat er is gebeurd

De tuin loopt af naar een sloot en de laatste vier meter is veen. Daar kunt u niet zomaar een terras op leggen, want wat u er ook onder legt, het zakt. De vorige eigenaar had het met tegels geprobeerd en die lagen er scheef en ongelijk bij.

Wat hier werkt is de grond overslaan. Veertien schroefpalen zijn de grond in gedraaid tot ze op vaste zandlaag stuitten, op ruim twee meter. Daarop een onderconstructie en daarop de vlonder. Nergens raakt de vlonder de veengrond zelf.

Het hout is hardhout, geschaafd, met een verdekte bevestiging zodat u geen schroefkoppen ziet. Dat is duurder en het is de plek waar het de moeite waard is, omdat u er blootsvoets op loopt.

Een ding waar we vooraf eerlijk over zijn geweest: dit hout vergrijst. Binnen twee jaar is de warme kleur weg en staat er zilvergrijs. U kunt daartegen oliën, elk jaar, en de meeste mensen houden dat drie jaar vol. De familie heeft ervoor gekozen het te laten vergrijzen, wat bij het water ook de betere keuze is.

Er zit bewust een spleet van zes millimeter tussen de planken. Smaller ziet er strakker uit en loopt binnen een seizoen dicht met blad, en in oktober ligt hier een laag blad van de els aan de overkant.

De vlonder is in de zomer gelegd, want de oever moet droog zijn om met de schroefmachine bij te kunnen. In de winter is dit stuk tuin te nat om op te werken.